در روز عاشورا هنگامی که فرمان حمله‌ی همه جانبه سپاه عمر سعد صادر شد، مسلم بن عوسجه در جانب چپ سپاه امام حسین علیه السلام می‌جنگید و دلاورانه به دشمن حمله می برد. 

او در حالی که شمشیرش در دست راستش بود، چنین رجز می‌خواند:« اگر می‌خواهید مرا بشناسید، بدانید که من دلاوری از برگزیدگان بنی اسدم. کسی که بر من ستم کند از راه سعادت جدا شده و به دین خدای جبار و بی نیاز کافر گردیده است.» 

و پیوسته شمشیر بر دشمن فرود می آورد، تا این که «مسلم بن عبدالله ضبابی» و «عبدالرحمن بن ابی خشکاره الیجلی» به وی حمله بردند و از شدت جنگ غبار غلیظی میدان نبرد را فرا گرفت. 

ادامه »

«مسلم بن عوسجه بن سعد اسدی» از مردان شریف، عابد و زاهد بود، از اصحاب رسول خدا به شمار می رفت و از پیامبر حدیث روایت کرده بود. سوار کار شجاعی بود و نامش در جنگ‌ها و فتوحات اسلامی زبانزد مسلمانان. مسلم در کوفه می زیست و از کسانی بود که از کوفه برای امام حسین علیه السلام نامه نوشت و به عهد و پیمانش وفادار ماند. 

او با ورود مسلم بن عقیل به کوفه، برای امام علیه السلام بیعت گرفت و در محاصره قصر عبیدالله بن زیاد نقش حساس و کلیدی ایفا کرد. 

ادامه »

گهــــــــواره را زینت کنم که شاید اصغــــــر دوباره در حرم بیاید

بنشینم و دعا کنم، خدا خدا خدا کنم ششماهــــــــــۀ من، دُردانه من

بــــــــــــــــالا بگیرم پردۀ حرم را 

از دور بینـــم روی اصغرم را

طــــــــــــــــفل صغیرم کرده غش تـــــــرسم بمیرد از عطش 

تیـــــــــــــر از کمان حرمله پریده حلــــــــــق علی اصغرم دریده

یــــــــــــــــا رب به زهرا ی بتول قــــــــــــــــــربانیم را کن قبول

هنگـــــــــــــــام لالایـــــــــی شده اصغر تمــــــــــــــــاشایی شده

ششمـــــــــــــــاهۀ من، دردانۀ من ششماهۀ من، دردانــــــــــۀ من

*کوه و دشت و صحرا، رود و ساحل و دریا ، سینه به سینه  کودکانگی ات را زمزمه کردند؛ و پابه پای شادمانی هایت، ای کودک معصوم! رقصان بودند.*

 اما درد فراق جانفرسای تو سنگین بود؛ اما آنگاه که از سینه ی حزن آلودت سوز غربت برخاست، آنگاه که اندوهِ تو سراسر دشت را سرشار کرد، نه تنها دشت و صحرا، که کوهها نیز بی تابی ات را تاب نیاوردند. *ای نگاه ملتمس تمام غربت ها و فُرقت ها دخیل تو! ای مآمن مهربان! دشمن چگونه توانست شادباشِ کودکانه ات را به سوگ بنشاند؟* *دشمن چگونه غربت تو و حسین را تاب آورد؟*

ادامه »

علامه امینی تعریف کرده است که: مدتها فکرمی‌کردم که خداوند چگونه شمر ملعون را عذاب می‌کند؟ و جزای آن تشنه لبی و جگر سوختگی حضرت سیدالشهدا(ع) را چگونه به او می‌دهد؟

تا اینکه شبی در عالم رویا دیدم که امیرالمؤمنین(ع) در مکانی خوش آب و هوا، روی صندلی نشسته و من هم خدمت آن جناب ایستاده‌ام، 

در کنار ایشان دو کوزه بود، 

ادامه »